Get Adobe Flash player

allwebmenusanchor

Διαφάνεια

diavgeia_s_el_gr

ΚΟ.Σ.Ε.

Επικοινωνία με την επιτροπή

"Κομβικά Σημεία Επαφής"

kose.malian@0728.syzefxis.gov.gr

Μουσείο Κερασιάς

pinakida_moyseioy_kerasias

Μουσείο Αγίας Άννας

mouseio-agias-annas

Προστασία Πολίτη

Αρχική Σελίδα Πολιτισμός Ναοί - Μοναστήρια

ΟΣΙΟΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ  Ο  ΡΩΣΟΣ

    Ο θεοφόρος και νεοφανής Άγιος της Εκκλησίας, ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος, ο νέος ομολογητής αποδείχθηκε νικητής των αοράτων και ορατών κοσμοκρατόρων του αιώνα μας. Δεν συναριθμείται στους μάρτυρες των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, οι οποίοι με το αίμα τους έδωσαν το μέτρο της «καινής εντολής» (Ιωάν. Ι΄, 10), της τέλειας αγάπης στον Ιησού Χριστό και βίωσαν την πιστότητα των λόγων του Κυρίου.
rosos1   Ανήκει σε μια άλλη κατηγορία αγίων ανθρώπων, οι οποίοι έζησαν με τον οσιακό τους βίο ή την ομολογία τους ή και τα δύο μαζί, ενώπιον των διωκτών τους, μια δεύτερη μορφή συνεχούς μαρτυρίου με τα ίδια σωτήρια αποτελέσματα, καθώς και αυτή η μορφή ήταν το ίδιο απόλυτη σε αγάπη και σε ευθύνη με εκείνη των μαρτύρων. Για αυτό αποκαλείται «όσιος» και «νέος ομολογητής» σε χρονική μόνο αντιδιαστολή με τους παλαιότερους.

   Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε σε ένα χωριό της Μικράς Ρωσίας περίπου το 1690, από ενάρετους και πιστούς γονείς. Από μικρή ηλικία γαλουχήθηκε με το Ορθόδοξο πνεύμα και έμαθε τα ιερά γράμματα. Έλαβε μέρος στο μεγάλο Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1710-1711), ο οποίος κατέστη άδοξος για τη Ρωσία και ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε από τους Τατάρους και στη συνέχεια πουλήθηκε στον Οθωμανό Αξιωματικό Ίππαρχο. Σε αντίθεση με τους αιχμαλώτους συμπατριώτες του, οι οποίοι ασπάστηκαν το Ισλάμ, εκείνος παρέμενε αφοσιωμένος στην πίστη του στον Ιησού Χριστό και ομολογούσε με θάρρος την πίστη του. Δήλωνε χαρακτηριστικά «Χριστιανός εγεννήθην και Χριστιανός θέλω αποθάνη...». Αυτή η παρρησία και η ομολογία του χάρισαν τον ευαγγελικό τίτλο του νέου ομολογητού.

    Η ακλόνητη πίστη του και η στέρεη αγάπη του προς το Θεό εκφράστηκε με την ταπείνωση, την εργατικότητα και την υπομονή του. Ζούσε στο στάβλο με τα ζώα και με Ιώβεια υπομονή δοξολογούσε και προσευχόταν στο Θεό. Ακόμα και όταν του προσέφεραν ένα μικρό διαμέρισμα, εκείνος επέλεξε τη διαμονή του στο στάβλο, καταπονώντας το σώμα του. Αυτή η άσκηση όμως θα του εξασφάλιζε την ευωδιά του Αγίου Πνεύματος. Στο στάβλο αυτό επικοινωνούσε καθημερινά με τον Κύριο και στο νάρθηκα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου τελούσε αγρυπνίες. Ο βίος του Οσίου Ιωάννη συμβάδιζε με τη συσταύρωση, τη μίμηση της μέχρι θανάτου υπακοής του Χριστού. Υπηρετούσε τον κόσμο, όπως ο σαρκωμένος Υιός του Θεού υπηρετούσε τον άνθρωπο. Αντιμετώπιζε τα πάντα με αυτή την εκκλησιαστική προοπτική και αναδείχθηκε ως αποδέκτης της Θεοφανίας, ως καρπωτής του Αγίου Πνεύματος.

    Η παρουσία του Ιωάννη στον τόπο του αποτέλεσε αληθινή ευλογία και προσέδωσε πολλά αγαθά. Η προσευχή του ήταν τόσο δυνατή που έκανε θαύματα. Ακολουθούσε το «Πάντα, όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε» (Ματθ. Κα΄, 22), όπως είχε υποσχεθεί ο Χριστός στους μαθητές του. Η θαυματοποιός προσευχή του αποδεικνύεται από το εξής γεγονός: Κάποτε ο αφέντης του αποφάσισε να μεταβεί για προσκύνημα στη Μέκκα. Η σύζυγός του, μετά την παρέλευση αρκετών ημερών, παρέθεσε τράπεζα σε συγγενείς και αξιωματούχους φίλους του, για να ευφρανθούν και να ευχηθούν να επιστρέψει ο άνδρας της υγιής στον τόπο του από την αποδημία. Ο Ιωάννης, ως συνήθως, υπηρετούσε στο τραπέζι. Μεταξύ των εδεσμάτων που παρατέθηκαν σε αυτό ήταν και το πιλάφι, που τόσο πολύ άρεσε στον Aγά. Τότε η οικοδέσποινα θυμήθηκε το σύζυγό της και είπε στον Ιωάννη: «Πόση ευχαρίστηση θα λάμβανε Γιουβάν ο αφέντης σου, αν ήταν εδώ και έτρωγε μαζί μας από αυτό το φαγητό!» ο Ιωάννης με προθυμία και απλότητα ζήτησε αμέσως ένα πιάτο γεμάτο πιλάφι και είπε ότι θα το έστελνε στον αφέντη του στη Μέκκα. Στο άκουσμα των λόγων αυτών, οι παρευρισκόμενοι γέλασαν νομίζοντας ότι ο Ιωάννης ήθελε να φάει το φαγητό ή να το δώσει σε κάποια φτωχή οικογένεια. Εκείνος το πήρε, πήγε στο στάβλο και γονυπετής έκανε προσευχή κι ανέθεσε στο Θεό την ικανοποίηση του αιτήματός του. Και όντως το πιάτο χάθηκε από τα μάτια του, ο δε Ιωάννης επέστρεψε στην τράπεζα και είπε στην οικοδέσποινα ότι έστειλε το φαγητό στη Μέκκα. Δέχθηκε, όμως, και πάλι τα σκωπτικά σχόλια και τα γέλια των συνδαιτυμόνων. Η έκπληξη τους βέβαια ήταν μεγάλη, όταν, μετά από λίγες ημέρες, επέστρεψε ο Αγάς από το ταξίδι του και έφερε στις αποσκευές του το πιάτο με το χαρακτηριστικό οικόσημό του. Διηγήθηκε μάλιστα πώς βρήκε το φαγητό, και μάλιστα ζεστό, στο δωμάτιό του στη Μέκκα, χωρίς να γνωρίζει τον τρόπο της μεταφοράς. Ακούγοντας τη διήγηση οι οικείοι του έμειναν άφωνοι, ενώ η σύζυγός του εξιστορούσε όσα διαδραματίστηκαν. Μετά από αυτό, διαδόθηκε η δικαιοσύνη και η αγάπη του Οσίου Ιωάννη προς το Θεό και κέρδισε το σεβασμό όλων.

    Μετά από λίγα χρόνια, την 27 Μαΐου 1730, ο όσιος Ιωάννης αρρώστησε και προαισθανόμενος το τέλος του βίου του, ζήτησε να κοινωνήσει για τελευταία φορά τον ουράνιο άρτο. Για το σκοπό αυτό ζήτησε από τον ιερέα να μεταβεί στο στάβλο του. Όμως ο φόβος του ιερέως για το φανατισμό των Τούρκων, τον έκανε να φοβηθεί να μεταφέρει άγια στο στάβλο και κατά θεία φώτιση έβαλε μέσα σε ένα μήλο τη θεία Κοινωνία και έτσι κατάφερε να κοινωνήσει τον Όσιο Ιωάννη. Μετά από λίγο παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Ο βίος του ήταν άξιος της ομολογίας και κέρδισε την τιμή του Θεού και των ανθρώπων, ακόμα και του αλλόπιστου αφέντη του. Υπήρξε μάρτυρας Εκείνου και για αυτό έλαβε το «στέφανο της ζωής». Μετά την παρέλευση τριετίας από την εκδημία του προς τον Κύριο και την ταφή του, αποκαλύφθηκε με τρόπο ουράνιο το άφθαρτο και ευωδιάζον σώμα του. Από το 1733 αυτό το ιερό λείψανο εισήλθε στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας ως προάγγελος της Ανάστασης. rosos2

   Η Εκκλησία θέτει σε υψηλή θέση τα χαριτόβρυτα ιερά λείψανα, διότι αυτά επιβεβαιώνουν την ελπίδα της αιώνιας ζωής, την αλήθεια του Ευαγγελίου και την εμπειρία της θεώσεως. Αποτελούν τα δοχεία της θείας Χάριτος και σε αυτά η παρουσία της θεϊκής ευλογίας εκδηλώνεται με την αφθαρσία, την ευωδία και τη θαυματουργία. Τα άγια λείψανα μας μεταδίδουν τη χάρη του Θεού και προαναγγέλλουν την ανακαινισμένη κτίση.

    Ο Θεός δόξασε και τίμησε τον Όσιο Ιωάννη με εξαιρετικό τρόπο, διατηρώντας άσηπτο και αλώβητο το σκήνωμά του από αρκετούς εξωγενείς παράγοντες: τη φυσική κατάληξη του τάφου, το φανατισμό των Τούρκων, οι οποίοι αποπειράθηκαν να το κάψουν το 1832, καθώς και την περιπετειώδη μεταφορά του από την Καππαδοκία στο Νέο Προκόπιο της Ευβοίας, κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

    Αρχικά το ακέραιο και πλήρες ευωδία ιερό λείψανο μεταφέρθηκε, μετά την εκταφή του, αρχικά σε λατομημένη σε βράχο Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, αργότερα στο νεόδμητο Ιερό Ναό του Μεγάλου Βασιλείου και τέλος στον προς τιμήν του ανεγερθέντα ομώνυμο Ιερό Ναό. Τοποθετήθηκε σε λάρνακα και χιλιάδες προσκυνητές και νοσούντες κατέφθαναν για να πάρουν την ευλογία του. Ο Όσιος Ιωάννης είναι γνωστός σε όλη την Καππαδοκία, το Ικόνιο, την Άγκυρα, όχι μόνο μεταξύ των Χριστιανών, αλλά και μεταξύ των Οθωμανών, ως «κουλέ Γιουβάν», δηλαδή ο αιχμάλωτος Ιωάννης. Οι Χριστιανοί, αλλά και οι Τούρκοι, έπαιρναν ως ευλογία λάδι από το καντήλι του αγίου, αγιασμό, βαμβάκι από το ιερό του λείψανο, φορούσαν ακόμα το σκούφο του και τη ζώνη του και έβλεπαν θαύματα με την πίστη τους. Από το ιερό λείψανο του Οσίου απουσιάζει το δεξί του χέρι, το οποίο βρίσκεται στη Ρωσική Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος.

    Τον Οκτώβριο του 1824, με αφορμή την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών της Ελλάδας και της Κεμαλικής Τουρκίας, το τίμιο λείψανο βρέθηκε στο πλοίο που μετέφερε πρόσφυγες στην Εύβοια. Στο λιμάνι της Χαλκίδας έγινε η μετακομιδή του σκηνώματος παρουσία του τότε Μητροπολίτου Χαλκίδος Γρηγορίου και των Αρχών της πόλης. Οι κάτοικοι του Νέου Προκοπίου πήραν το ιερό λείψανο στο χωριό τους και το τοποθέτησαν στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, όπου παρέμεινε ως την 27 Μαΐου 1951. Τότε μεταφέρθηκε στο νεοανεγερθέντα προς τιμήν του ομώνυμο Ιερό Ναό, σε ασημένια λάρνακα, με ανάγλυφες παραστάσεις από τη ζωή και τα θαύματα του Οσίου Ιωάννη. Καθημερινά προσέρχονται στο Προσκύνημα πλήθη πιστών από όλο τον κόσμο για να δεχτούν την ευλογία του Αγίου.

    Στον Ιερό Ναό του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου φυλάσσονται αρκετές εικόνες, μερικές εκ των οποίων μεταφέρθηκαν από τους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Μια από αυτές είναι η αρχαιότερη εικόνα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου, που προσδιορίζεται χρονικά γύρω στο 1790 και αποτελεί αγιογραφία μεταβυζαντινής τέχνης. Σε αυτήν εικονίζεται ο Άγιος σε νεαρή ηλικία. Ακόμη φυλάσσεται η εικόνα της Θείας Λειτουργίας, που αγιογραφήθηκε το 1884, η εικόνα της Δέησης με το Χριστό ένθρονο, ως Μέγα Αρχιερέα, έργο του 19ου αιώνα, η εικόνα της Θεοτόκου, τύπου «Ρόδον το αμάραντον», έργο του 19ου αιώνα, η εικόνα της Παναγίας του Κύκκου, ο Ακάθιστος Ύμνος, εικόνα που περιλαμβάνει τρία θέματα, με κέντρο αναφοράς το πανάγιο πρόσωπο της Άνασσας Θεοτόκου, η εικόνα των Τριών Ιεραρχών του 19ου αιώνα, η Θυσία του Αβραάμ, ο Άγιος Χαράλαμπος, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Ευστάθιος, ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Προκόπιος και η εικόνα του Οσίου Ιωάννη του εκ Ρωσίας του Ομολογητού.

    Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κατάνυξη εορτάζεται η μνήμη του Οσίου την 27 Μαΐου, τόσο στο Προκόπιο της Μικράς Ασίας, όσο και στο Νέο Προκόπιο της Εύβοιας. Πραγματοποιείται Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, λιτάνευση του ιερού σκηνώματος στους δρόμους της κωμόπολης, ενώ αρκετοί προσκυνητές συρρέουν πεζή στο προσκύνημα και διανυκτερεύουν εντός του Ιερού Ναού. Μια δεύτερη πανήγυρη τελείται με τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών την τελευταία Κυριακή κάθε Σεπτέμβρη, στην επέτειο των εγκαινίων του Ιερού Ναού του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου.

 

ΜΟΝΗ   ΓΑΛΑΤΑΚΗ

    Στην περιοχή της μονής Γαλατάκη, πολλοί μελετητές τοποθετούν την αρχαία πόλη των Αιγών. Σύμφωνα με το Λατίνο Στάσιο η πόλη βρισκόταν στην ακροθαλασσιά μια που την αναφέρει ως humiles Aegas=χαμηλότοπες. Μάλιστα ο Στράβων υποστηρίζει πως ο Όμηρος αναφέρεται στις Αιγές της Εύβοιας (Ιλιάδα Ν 21) όταν λέει ότι ο Ποσειδώνας ήρθε στις Αίγες όπου στο βάθος της θάλασσας βρισκόταν το παλάτι του. Στην αρχαία πόλη υπήρχε σημαντικό ιερό του θεού της θάλασσας και οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι στα ερείπια του ιδρύθηκε η Μονή Γαλατάκη, Η τοποθεσία στην οποία βρίσκεται είναι πράγματι μαγευτική αφού είναι κατασκευασμένη σε οροπεδινή τοποθεσία 200 μετρά ψηλότερα από τη θάλασσα έχοντας έτσι εξαίσια θέα προς τον Ευβοϊκό αλλά και τις ακτές της απέναντι ευρισκόμενης Βοιωτίας.
    moni-galatakiΗ Μονή αφιερωμένη στον Αγιο Νικόλαο (θαλασσινό προστάτη και αντικαταστάτη κατά κάποιον τρόπο του Ποσειδώνα) γιορτάζει τόσο στην επίσημη γιορτή του Αγίου (6η Δεκεμβρίου) όσο και την 20η Μαΐου επέτειο της ανακομιδής των λειψάνων Του. Την ημέρα αυτή πανηγυρίζει η Μονή μέσα στο καταπράσινο μαγευτικό ανοιξιάτικο τοπίο, τέτοιο σαν κι αυτά που μόνο το νησί της Εύβοιας ξέρει να προσφέρει.

   Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή το όνομα «Γαλατάκη« προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από τον πρώτο μετά τον 10ο αιώνα κτήτορα, που ήταν κάποιος πλοίαρχος καταγόμενος από το Γαλατά της Κωνσταντινούπολης (είναι πολύ πιθανό να ονομαζόταν Γαλατάκης). Λέγεται, λοιπόν, ότι ο εν λόγω καπετάνιος κινδύνεψε να ναυαγήσει στα νερά της περιοχής και σώθηκε μετά από τη Θεία επέμβαση του Αγίου, ο ναός του οποίου βρισκόταν εκεί και η ύπαρξη του ήταν γνωστή στον πλοίαρχο. Ο καπετάνιος μετά από τη διάσωση επισκέφθηκε την ερειπωμένη τότε Μονή και αφού προσκύνησε απεφάσισε να ανοικοδομήσει το Μοναστήρι. Η απόφαση του υλοποιήθηκε λίγο καιρό αργότερα και ο ίδιος έζησε το υπόλοιπο της ζωής του σα μοναχός στη Μονή που πήρε το όνομα του.


    Κατά μία άλλη εκδοχή το όνομα προέρχεται από τα πολλά και παραγωγικότατα ποίμνια γαλακτοφόρων ζώων, που υπήρχαν κάποτε στη περιοχή αυτή. Ωστόσο κι άλλες - αρχαιότερες - εκδοχές έχουν ειπωθεί και δημοσιευθεί, όπως από την αρχαία γιορτή «Γαλάξεια» ή κι από την Γαλάτεια, τη σύντροφο του κύκλωπα Πολύφημου γιου του Ποσειδώνα.
Το καθολικό της μονής είναι ένας σταυροειδής, τετρακιόνιος, εγγεγραμμένος, τρίκογχος ναός με νάρθηκα στον νότιο τοίχο του οποίου έχει προσαρτηθεί παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Από το παρεκκλήσιο υπάρχει μυστική δίοδος που οδηγεί σε κρυψώνα στην οροφή του ναού, που χρησίμευε ως καταφύγιο των μοναχών κατά τις μουσουλμανικές και πειρατικές επιδρομές. Το καθολικό, που είναι χτισμένο με το αθωνικό τυπικό, σύμφωνα με την επιγραφή κτίστηκε το 1576 και η αγιογράφηση του έγινε το 1586 με χρήματα του άρχοντα Φραγκομουστάκη. Την ιστόρηση ανέλαβε το Θηβαϊκό εργαστήριο του Γεωργίου και Φράγκου Κονταρή.

   Ο νάρθηκας του ναού κοσμείται από τους κύκλους των μαρτυρίων σύμφωνα με το Μηνολόγιο, από τον κύκλο της ζωής του Αγίου Νικολάου, από τις συνθέσεις των Αίνων, της κλίμακος του Ιωάννου και του Κανόνος εις κοιμηθέντας. Το παρεκκλήσιο του Προδρόμου κοσμούν ο Παντοκράτωρ, οι Ευαγγελιστές και οι Αγγελοι. Η συνολική συγκρότηση και η διάρθρωση του εικονογραφικού προγράμματος, τόσο του καθολικού όσο και του παρεκκλησίου φανερώνουν την ισχυρή επιρροή της Κρητικής τέχνης. Στη δυτική πλευρά του συγκροτήματος της Μονής υπάρχει χτισμένος ένας ογκώδης και οχυρός πύργος με μεγάλη ιστορία. Το αρχικό κτίσμα που είναι στραμμένο προς την θάλασσα, χρονολογείται στον 15ο αιώνα, Σύμφωνα με μια παράδοση τον πύργο έχτισε (ή επισκεύασε) ο ίδιος ο Όσιος Δαυίδ ο Γέροντας για να προστατεύσει τους μοναχούς υπό τις πειρατικές επιδρομές. Σήμερα το μνημείο, που έχει καλυφθεί από κεραμοσκεπή φιλοξενεί το Αρχονταρίκι και τη βιβλιοθήκη του Μοναστηριού καθώς και μία μικρή έκθεση κειμηλίων της Μονής.

     Η ιστορία της Μονής Γαλατάκη δεν είναι δυνατόν να αποδοθεί μέσα σε λίγες γραμμές κειμένου συνοπτικής αναφοράς. Το αρχείο όμως και οι πνευματικοί θησαυροί, που φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη και στις κρύπτες της Μονής, μπορούν να ξετυλίξουν στον μελετητή τους, εικόνες και γεγονότα που κάνουν τη φαντασία, τον θρύλο και την πραγματικότητα να ταυτίζονται και να δημιουργούν ένα ακόμη τεκμήριο για το ανεπανάληπτο μεγαλείο της πατρίδας μας.

    Η Μονή Γαλατάκη ήταν ανδρική σε όλη τη διάρκεια της πολύκροτης ιστορίας της. Από το 1946 όμως μετετράπη σε γυναικεία. 

ΜΟΝΗ  ΟΣΙΟΥ  ΔΑΥΙΔ  ΤΟΥ  ΓΕΡΟΝΤΟΣ

  Στα χαμηλά των βουνών «Καβαλάρης» και «Ξηρόν όρος» αντίκρυ του χωριού Δρυμώνα και πάνω απ' το χωριό Καλαμούδι βρίσκεται χτισμένη η μονή του οσίου Δαυίδ αφιερωμένη οτη χάρη της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Η μονή εορτάζει τόσο στις 6 Αυγούστου (Μεταμόρφωση Σωτήρος), όσο και την 1η Νοεμβρίου (μνήμη Οσίου Δαυίδ). Η τοποθεσία στην οποία βρίσκεται είναι προφυλαγμένη από όλους τους ανέμους, γεγονός όμως που δημιουργεί τις προϋποθέσεις μεγάλης επικάλυψης της από χιόνι τις κρύες μέρες του χειμώνα.
    moni osiou david sΤο έτος της πρώτης οικοδόμησης της Μονής δεν είναι ακριβώς γνωστό. Το βέβαιο είναι ότι προϋπήρχε του 1500, αφού ο όσιος Δαυίδ (που έζησε γύρω στο 1550) δημιούργησε τη Μονή πάνω στα ερείπια προϋπάρχοντος ναού. Λογικά ο προϋπάρχων αυτός ναός πρέπει να κατεστράφη από τους Τούρκους μετά την κατάληψη της Εύβοιας το 1470. Το 1823 οι Τούρκοι καταστρέφουν με φωτιά και το νέο ναό για να εκδικηθούν τη συμμετοχή των μοναχών στον ξεσηκωμό του 1821. Η νέα ανοικοδόμηση έγινε το 1877.

    Στο ναό του Μοναστηριού φυλάσσονται σε καλλιτέχνη λειψανοθήκη τα ευωδιάζο-ντα και θαυματουργά οστά του οσίου Δαυίδ του Γέροντος, καθώς το θυμιατό και το πετραχήλι του Αγίου, (ρωσικής προέλευσης) και άλλα κειμήλια.
Τριγύρω απ' τη μονή και έσω του αυλίου χώρου υπάρχουν πολλά εκκλησίδια στη μνήμη διαφόρων Αγίων, ενώ σε μικρή σχετικά απόσταση απ τη μονή βρίσκεται η σπηλιά (το ασκητήριο) του Οσίου Δαυίδ. Ιστορικό τεκμήριο όμως είναι το υπόγειο εκκλησίδιο των Αγίων Αναργύρων στη Ν.Α. πτέρυγα των κελιών ζωγραφισμένο ολόκληρο με θαυμάσιες αγιογραφίες του 11ου αιώνα. Στο «κατακομβικό» αυτό εκκλησάκι, λέγεται πως στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας λειτουργούσε «κρυφό σχολειό».

    Σώζεται επίσης χειρόγραφο δανειστήριο του καπετάν Αγγελή Γωβιού, ο οποίος δανείσθηκε 1000 γρόσια από τη Μονή, για τις ανάγκες του αγώνα. Στο δανειστήριο αυτό ο Ευβοέας στρατηγός Αγγελής Γοβιός και οι επαναστάτες Αιμνιώτες, ευχαριστούν τον ηγούμενο Ιωακείμ και τη Μονή για την οικονομική και τη γενικότερη συμβολή τους στον ιερό αγώνα.

    Τις τελευταίες δεκαετίες η Μονή έγινε πανελλήνια γνωστή για τις θείες ικανότητες ενός χαρισματικού μοναχού, που έζησε σ'αυτή και που για πολλά χρόνια και μέχρι το τέλος της ζωής tou υπήρξε ο ηγούμενος της. Πρόκειται για τον μακαριστό Γέροντα Ιάκωβο στον οποίο αποδίδονται πλήθος θείων και ανθρωπίνων επεμβάσεων προς ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου. Σε εκατοντάδες ανέρχονται οι ευεργετηθέντες και πιστοί του Γέροντα Ιακώβου, οι οποίοι μέχρι και σήμερα επισκέπτονται συνεχώς και κατά ομάδες την Μονή προκειμένου να προσκυνήσουν τον τάφο του και να επικαλεσθούν τη συνδρομή του στα ανθρώπινα μικρά και μεγάλα προβλήματα τους.

ΙΕΡΟ ΜΕΤΟΧΙΟ ΟΣΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ

     Το Μοναστήρι της Οσίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου αποτελεί Μετόχιο της Ι. Μονής του Αγίου Γεωργίου Ηλίων, η οποία το 1990 το παρεχώρησε σε άλλη Αδελφότητα με Ηγουμένη την Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη. Είναι χτισμένο πάνω από τις Κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως Χαλκίδας, μεταξύ των παραθαλασσίων χωριών Ροβιών και Ηλίων και έχει εμπρός του το γαλήνιο Ευβοϊκό κόλπο και πίσω του το καταπράσινο Βαλάντιο όρος.xrisobalantou

     Εκτός από τήν εσωτερική Εκκλησία της Οσίας Ειρήνης, η Μονή έχει και άλλα δύο εσωτερικά παρεκκλήσια: του Οσίου Ονουφρίου του ασκητού, ο οποίος εορτάζει στις 12 Ιουνίου και του Αγίου Ιώβ του πολυάθλου, ο οποίος εορτάζει στις 6 Μαΐου. Τα εκκλησάκια αυτά, κοσμούνται με θαυμάσιες Βυζαντινές αγιογραφίες. Στον ελαιώνα της Μονής ευρίσκεται ανακαινισμένη η παλαιά Εκκλησία του Ταξιάρχου Μιχαήλ, παλαιού Μετοχίου της Μονής Ηλίων, η οποία πανηγυρίζει στις 8 Νοεμβρίου. Ο Άγιος Ταξιάρχης θεωρείται ο προστάτης Άγιος της περιοχής, η οποία έχει λάβει την ονομασία της από Εκείνον (Ταξιάρχης Ηλίων). Μεγάλος κεντρικός Ναός της Οσίας Ειρήνης δεν υπάρχει ακόμη, διότι η ολιγομελής αδελφότητα (Ηγουμένη και 2 μοναχές), δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να ολοκληρώσει την ημιτελή Μονή.

     Αξίζει να σημειωθεί ότι η Μονή, υπήρξε η πρώτη της Οσίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου με το νέο (διορθωμένο Ιουλιανό) Ημερολόγιο.